day two of isbreen!

bare at det ikkje va bre me sko gå på heila

tiå! me sko nemlig gå på ein 12-timers tur

te lodalskåpa - vestlandsdronninga, ein 

nydelig topp så stikke opp av et brelagt landskap

2083 meter over havet. det e den høgaste

nunataken på jostedalsbreen. men, hem hem.

fust sko me jo te toppen. og det va ikkje bare

bare! opp kvart på seks om morgenen.

me gjekk halv sju i halvmørke, og itte

ei litå stund begynte oppstigningå. det va heftig,

opp gjennom ein skog mellom to fosser.

eg så va sjuk hadde krangel i håve med meg

sjøl om eg sko fortsetta heilt opp. det blei nå så,

og te slutt va me på toppen av bakken.

så gjekk me litt videre i ein stor dal med høge

fjell, snø og de. sjukt fint. så kom det ein

heeftig bakke te. og då snakke me bratt!

men eg like sånne bakker, så eg hadde det ganske

gøy, egentlig, sjøl om bakken virka uendelig.

stoppa aldri! eg syns det va så morsomt at

me hadde den fuste spisepausen kl halv ni!

så begynne me te vanlig å gå! 

så kom me opp i snøen. flerre bakkar og snødekte

steiner. veret va heftig skiftande, tåkå kom

og gjekk. men stemningen va bra! så sko me endelig

på bre. me delte oss opp i taulag, bant oss inn og

begynte å gå. alle klassane og turlagå tok kvarandre

igjen heile tiå, for  i et taulag e ingen raskere enn

den treigaste! opplevelsen på breen e sånn så

egentlig ikkje kan besktivas! ska likevel prøva!

tenk ekspedisjonsstemning, snøen blåse, du

har pakka deg godt inn, men kjenne likavel

at vinden tar tak i deg. tednå e litt kalde, men

du må bare tenka at de snart blir varme.

så går du. og ser ingenting. te høyre går himlen i ett

med breen. då e det godt å se ein rygg framfor deg.

men te venstre har du utsikt te ein verden av

spisser kledd i kvitt. som ei stor, ujevn spikermatte

(litt i det kunstneriske hjørnet her!). livet e herlig.

dette e det du har sitt på bilder. nå e du der.

midt i alt!

me kryssa fust ein stor flate, før me kom

te någen heftig bratte bakker. me måtte nesten klatra

oppøve, og snødekt bre e glatt! men samen klarte me

det. mer vandring, fantastisk natur og varme føtter, endelig.

så begynne det å ulma ein konkurranse. fustemann opp.

me det e kje lett. me må passa oss for sprekker, eda,

klatra og pesa. og vår flinke svenske "lerår", han fekk

oss te å ta på oss stegjern mens de andre gjekk forbi oss

og lo. me va jo "ski og stress"! men de stegjernå va digg

å ha på slutten, for klatringå va heftig! bratt!

og si me va den einaste gruppå med stegjern på,

fekk me lov te å gå opp fust, laga vei te de andre.

jei! og når me endelig kom te toppen, va det klart.

me kunne se så langt, det va heilt fantastisk! når

den andre gruppå kom opp skya det te igjen.

men alle kom seg te slutt opp, og då hadde me allerede

spist, pakka opp og ned boblejakken og tatt bilder.

me va klar for turen ned. det va gøy! klatra nedøve,

glatt og ekkelt, men og sjukt kuli! så kom solå fram!

ansiktet mitt va et smil når me gjekk øve breen.

for et liv! 

for å gjørr ein lang historie kort: av breen. av med

stegjern. rutsja ned. nedøvebakke og de, merr den.

fustemann ned. springa gjennom skogen. framme!

12 timer, 5 min. nais! me rakk fram før mørkets

frambrudd, spiste middag og såg på at folk kom inn 

grindå. heftig glad for at eg va med på turen!